Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΗΣ ΑΛΥΚΗΣ ΣΤΗ ΧΛΩΡΑΚΑ

Μετά από καιρό, το μικρό μου μηχανάκι με οδήγησε στη θάλασσα της Αλυκής. Πάρκαρα και περπάτησα ως την ακτογραμμή. Η θάλασσα τελείως ησυχασμένη, όμως τίποτα το όμορφο δεν είχε να δείξει. Τα νερά περικλεισμένα μέσα στους τεχνητούς πέτρινους βραχίονες ήσαν θολά σε ένα άρρωστο κίτρινο χτώμα, και ο ξέβαθος βυθός έμοιαζε φαλακρό τοπίο, χωρίς ένα βλαστημένο φύκι, χωρίς ένα μικροσκοπικό ψάρι μέσα να πλέει.

Η θάλασσα της Αλυκής στη Χλώρακα, έμοιαζε πεθαμένο τοπίο. Η άμμος στα ακρογιάλια κουβαλητός, βιομηχανοποιημένος και κατασκευασμένος από σπασμένες πέτρες.
Η θάλασσα της Αλυκής δεν έμοιαζε όπως παλιά όταν ο βυθός ήταν σπαρμένος με τεράστια χρυσοπράσινα φύκια που απαλά κυμάτιζαν από τα ρέματα, και τα ψάρια όλων των ειδών ανάμεσα τους έπλεαν, ενώ οι πεταλίνες και οι κοχλιοί βύζαναν πάνω στα βράχια. Η άμμος που ξεβραζόταν σε τόνους και σκέπαζε τα ακρογιάλια χάθηκε, έμεινε έξω από το βραχίονα που κάποιοι άνθρωποι έφτιαξαν για να λούζονται σε ήρεμα νερά.
Η θάλασσα της Αλυκής ξεράθηκε από χλωρίδα και η πανίδα χάθηκε. Τα απόβλητα που για χρόνια ρίχνονταν μέσα της, κατέστρεψαν ανεπανόρθωτα ότι μέσα στους αιώνες η φύση είχε δημιουργήσει.
Μετά από αγώνες τα απόβλητα σταμάτησαν να ρίχνονται μέσα στη θάλασσα, αλλά το κακό είχε πλέον συντελεστεί.
Στο βωμό του οικονομικού συμφέροντος, κάποια ανθρώπινα χέρια κατέστρεψαν ακόμα ένα όμορφο τοπίο της φύσης.

Η κριτική της τέχνης

Μια κριτική βιβλίου με διηγήματα που δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα της Πάφου, μου έδωσε το έναυσμα για μια δική μου κριτική έναντι σε εκείνην η οποία αναφέρει: 
«Η διηγηματογραφία του… ανταποκρίθηκε επάξια στη λεπτότητα της τέχνης της μικρογραφίας και πέτυχε να ισορροπήσει στο αντιθετικό δίπολο που προσδιορίζει το διήγημα, τον παράδοξο συσχετισμό της στενής φόρμας και της εσωτερικής εμβάθυνσης. Ο συγγραφέας συνδυάζει τη λεπτή ψυχογράφηση των προσώπων με την αυστηρή λιτότητα στη γλώσσα, διαμορφώνοντας το προσωπικό του ύφος, ένα πυκνό δίκτυο υπαινιγμών, συμβόλων, αφηγηματικής οικονομίας, αμφισημιών και αποσιωπήσεων, ενδοσκόπησης των ηρώων, ισχυρής και προσχεδιασμένης δομής, χτισμένης με προσεκτική επιλογή καθεμιάς λέξης» 

Κατά τη γνώμη μου, κριτική στην τέχνη είναι η εμπεριστατωμένη μελέτη και η αιτιολογημένη κρίση για την αξία των πνευματικών και καλλιτεχνικών έργων. Η κριτική πραγματοποιείται συνήθως στα βιβλία, περιοδικά και εφημερίδες καθώς στην τηλεόραση και το διαδίκτυο. 
Κριτικός ονομάζεται αυτός που ασκεί κριτική εξ επαγγέλματος και έχει βαθιά γνώση του
αντικειμένου. Ο ρόλος του είναι η αποτίμηση της αξίας ενός καλλιτεχνικού ή λογοτεχνικού έργου μελετώντας το σε βάθος ώστε να διακρίνει το ορθό από το εσφαλμένο και να επαινέσει καθετί άξιο, αλλά ταυτόχρονα να επισημάνει τα μειονεκτήματα και τις αδυναμίες προτείνοντας τρόπους βελτίωσης των λαθών. 
Όταν το έργο ενός δημιουργού εκτίθεται στο κοινό το οποίο δεν είναι υποχρεωμένο να είναι ειδικό, είναι εδώ που αναλαμβάνει ρόλο ο Κριτικός για να το αξιολογήσει και να βοηθήσει το κοινό. Η κριτική επίσης είναι απαραίτητη και αναγκαία για τον καλλιτέχνη, γιατί είναι αυτή που θα τον ωθήσει να γίνει καλύτερος.
Οι Κριτικοί θα έπρεπε να λειτουργούν με γνώμονα την κατάρτιση τους που απορρέει από τις σπουδές, τον χαρακτήρα και την προσωπική τους θεώρηση και εμπειρία. Σκοπός τους πρέπει να είναι η σωστή εκτίμηση του έργου μακριά από υποκειμενικές απόψεις. 
Αυτή η δραστηριότητα δυστυχώς πολλές φορές γίνεται από μη ειδικούς που δεν έχουν τα κατάλληλα κριτήρια και γνώσεις, παρά μαθαίνοντας κάμποσες εξειδικευμένες λέξεις που συνήθως δεν συναντιούνται στη καθομιλουμένη και είναι άγνωστες στο ευρύ κοινό, χρωματίζουν την κρίση τους με αυτές έτσι που να φαίνεται ότι λένε πολλά και ότι κατέχουν την Ελληνική γλώσσα απεριόριστα, στην πραγματικότητα χωρίς να λένε τίποτα, ενώ πολλές φορές δείχνουν έλλειψη σκέψης και ορθής κρίσης.

ΟΤΑΝ ΣΠΑΣΕΙ ΤΟ ΓΙΑΛΛΙ

Η γνώμη μου

Οι ανθρώπινες σχέσεις ακόμη κι εκείνες που μοιάζουν στερεές, είναι μεταβλητές. Ιδιαίτερα άν χαλάσουν σε μεγάλο βαθμό και αφήσουν ψυχικά σημάδια, δεν είναι εύκολο να ομαλοποιηθούν όπως πριν. Θα αφήσουν μια δυσαρέσκεια που πολύ ταχτικά θα τις σκιάζουν. Κάλλιστα μπορούμε να τις παρομοιάσουμε με ένα ραγισμένο γυαλί που δεν ξανακολλά. Όσες άλλες ευκαιρίες να δώσουμε στους ανθρώπους που έχουν περάσει και μας πληγώσει στη ζωή μας, εντούτοις το παράπονο μέσα στην καρδιά μας θα υπάρχει παντοτινά και θα μας βασανίζει πολύ ταχτικά, ενώ η αγάπη στην καρδιά μας δεν θα ξανά είναι η ίδια όπως πριν. Οι περισσότεροι άνθρωποι δίνουν ευκαιρίες γιατί ίσως πιστεύουν πως το γυαλί ξανακολλά, όμως πιστεύω πως είναι γιατί δεν τολμούν να ξεπεράσουν ότι τους πλήγωσε, γιατί απλά θυμούνται τις πρότεινες σχέσεις που ήταν ωραίες και ελπίζουν ότι ίσως ξαναγίνουν οι ίδιες. Ακόμα όταν ο φόβος τους μαγκώνει περισσότερο το νου, τους κάνει να ενδίδουν στην επαναπροσέγγιση, καθώς δεν αντέχουν να έχουν μια τόσο μεγάλη απώλεια.
Αυτός ο τρόπος σκέψης επικρατεί κυρίως στους ερωτευμένους, που έχουν βιώσει την εγκατάλειψη και καθώς έχουν πληγωθεί πολύ, δίνουν δεύτερες ευκαιρίες ελπίζοντας να καταπραΰνουν την θλίψη τους.
Όμως δυστυχώς οι ανθρώπινες σχέσεις είναι όπως το γυαλί, που όταν ραγίσει δεν ξανακολλά, καθώς είναι σκληρό και άκαμπτο, και όταν ραγίσει, κάποια στιγμή θα σπάσει. Όταν οι πρώτοι τσακωμοί ξεκινήσουν, οι θύμισες θα οδηγήσουν πίσω, και οι πληγές θα ανοίξουν και το ραγισμένο γυαλί που είναι αιχμηρό όταν σπάζει, θα ξύνει τις πληγές πιο βαθιά καθώς οι αμφιβολίες θα υπάρχουν κρυμμένες για να θυμίζουν ότι κάποτε, κάποιος πλήγωσε τον άλλο βαθιά, ιδιαίτερα αν τον εγκατέλειψε κάνοντας τον να νιώσει προδομένος, ένα αίσθημα που δεν μπορεί να συγχωρηθεί όσα χρόνια να περάσουν. Με την πρώτη ευκαιρία λοιπόν, θα έρχονται στις σκέψεις των προδομένων «μα γιατί με πρόδωσε, δεν θα το ξανακάνει, δεν με αγαπούσε, τώρα με αγαπά;» Όταν ακόμα υπάρχει φόβος μιας ακόμα πιθανής εγκατάλειψης, θα δημιουργεί έναν περισσότερο φόβο, που δύσκολα θα ημερεύεται και δυσκολότερα θα ξεπερνιέται.
Όμως μελέτες ψυχολόγων λέγουν πως όλα ξεπερνιούνται, πως ο άνθρωπος μπορεί τελικά να αντέξει μια ερωτική απογοήτευση, και πως θα ήταν καλύτερος ο χωρισμός παρά να διατηρηθεί μια σχέση που στο μέλλον ίσως σκάσει σαν βόμβα μεγαλύτερη από την προηγούμενη και η οποία θα αφήσει βαθύτερα σημάδια.
Με αυτά ως δεδομένα, οι περισσότεροι που έχουν βαθιά πληγωθεί από μια εγκατάλειψη, δίνουν δεύτερες ευκαιρίες, απλά γιατί δεν αντέχουν τον μεγάλο πόνο του χωρισμού. Ως εκ τούτου, παρακολουθούμε πίσω από πόρτες κλειστές, να υπάρχει στους ανθρώπους η δυστυχία των αναμνήσεων ένεκα της αμφιβολίας που έχει κατασταλάξει βαθιά στις πληγές που χαράχτηκαν από το σπασμένο γυαλί, και έχουν μείνει ανεξίτηλα σημάδια για να θυμίζουν κάποια παλιά ή πρόσφατη προδοσία.
Πολλοί όμως έδωσαν δεύτερες ευκαιρίες αναμεταξύ τους και έζησαν χαρούμενα, αλλά και περισσότεροι έζησαν δυστυχισμένοι.


ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΩΣ ΜΟΧΛΟΣ ΠΟΔΗΓΕΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Η δύναμη του λόγου των πολιτικών και των δημοσιογράφων δια μέσου των ΜΜΕ, συνδράμει με καταλυτικό ρόλο στον εγκλεισμό του πολίτη στην συνήθεια να συμφωνεί με ότι του παρουσιάζουν. Και αν ακόμη διαφωνεί, ο συνεχής βομβαρδισμός με ρητορείες, τον κάνει να στερείται πρωτοβουλίας αρνητικής ή ενεργητικής συμπεριφοράς. Είναι ένας είδος φοβικής προπαγάνδας που συνδράμει στον ραγιαδισμό μετατρέποντας τοιουτοτρόπως τη θετική σκέψη σε αρνητική. Μετατρέπει τους δέχτες  σε ουραγούς, πολίτες χωρίς δική τους κριτική γνώμη, με αποτέλεσμα να πρεσβεύουν ηθικές αρχές ξένες προς τις δικές τους αξίες και την δική τους κουλτούρα.
Με τη συνεχή παρουσίαση και μετάδοση ειδήσεων και μηνημάτων με τρόπο που να προκαλούν ισχυρά συναισθήματα και εκμεταλλευόμενοι τις προκαταλήψεις και τις ιδεοληψίες τους, καταφέρνουν να προϊδεάζουν θετικά ή αρνητικά τις θέσεις και απόψεις τους.
Οι πληροφορίες που δίνουν είναι τόσο μεθοδικά επεξεργασμένες που δύσκολα ο πολίτης μπορεί να βγάλει την ουσία τους.
Στηριζόμενοι σε μια φαινομενική ισορροπημένη ανάλυση των θεμάτων, και με αληθοφανή μηνύματα για να μην φαίνονται τα ψεύδη που προτάσσουν, απευθύνονται στο κοινό  όσο πιο συχνά γίνεται, ώστε μέσω της συνεχούς επανάληψης να γίνονται πιστευτοί και τοιουτοτρόπως να χειραγωγούν τη γνώμη τους.
Η συνεχής μονόδρομη πληροφόρηση και τα φοβικά διλήμματα που ενώπιον τους θέτουν, τους συγχύζουν και τους καθιστούν επιρρεπείς στο δικό τους λόγο.
Η συνεχής μετάδοση του λόγου εν χορώ και επί μακρόν, ενσπείρουν την αμφιβολία τι είναι σωστό και τι λάθος, εμφυτεύουν την ανησυχία και το φόβο και δημιουργούν διλήμματα στις σκέψεις τους. Τους καθιστούν ευάλωτους να δέχονται τα δικά τους μηνύματα, και τους μετατρέπουν σε ελεγχόμενες μάζες λαού που εύκολα καθοδηγούνται.
Αυτό το καταλαβαίνουμε  κάθε φορά που γίνονται εκλογές. Ενώ επί μακρού καιρού και εκ της συμπεριφοράς των πολιτικών δημιουργείται η απαξίωση από τους πολίτες, και ενώ στη σκέψη των ψηφοφόρων αποτελεί πεποίθηση  πως το πολιτικό σύστημα και η κομματοκρατία διαμόρφωσαν συνθήκες ανάπτυξης διεφθαρμένων πολιτικών που συνέδραμαν στην παραγωγή ανήθικης εξουσίας, εντούτοις κάθε φορά την ώρα της κρίσης, τους παρακολουθούμε να παρασύρονται και να έχουν διλήμματα, και η πρότερη τους γνώμη ευκόλως να μεταλλάσσεται.
Η προπαγάνδα λοιπόν, είναι τέχνη που χρησιμοποιείται για την ποδηγέτηση της κοινής γνώμης ώστε να εγκρίνει τις μεθόδους εκείνες των διαφόρων κέντρων εξουσίας. Είναι το σπουδαιότερο όπλο για την απόκτηση και τη διατήρηση πολιτικής δύναμης στα χέρια εκείνων που ξέρουν να τη χρησιμοποιούν.


ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Σήμερα, όταν η πολιτική συμπεριφορά  εφευρίσκει μια εύκολη και απλοϊκή δημαγωγική ρητορεία παρουσιάζοντας τον λόγο ως κοινωνικό και ηθικό είτε αυτός είναι αριστερός είτε δεξιός αλλά πάντα συντηρητικός, είναι επίφοβος διότι συνήθως τα ισοπεδώνει όλα χωρίς να ενδιαφέρεται για την πραγματικότητα που επικρατεί, δηλαδή του ρουσφετιού, της εμπλοκής και και της διαφθοράς, χωρίς να ενδιαφέρεται για την ανατροπή της, παρά μόνο ενδιαφέρεται να την διατηρήσει. Τη σχέση της ηθικής στη πολιτική καθορίζει η εντιμότητα στη πρόθεση και στη συμπεριφορά του πολιτικού όσον αυτή αφορά τη δημόσια δράση του. Η πολιτική ζωή του τόπου που επί πολλά χρόνια ακολούθησε τη συμπεριφορά του λαϊκισμού και του κρατισμού, προκάλεσε σήμερα μια χιονοστιβάδα αποχής από τις κάλπες και κατέδειξε μια συνολική απαξίωση κατά τη γνώμη μου. Διότι η χιονοστιβάδα των ψηφοφόρων που απέχουν από την ενάσκηση του δικαιώματος τους να ψηφίζουν είναι πολύ μεγάλη, και από μόνη της μπορεί να συμπαρασύρει ολόκληρη τη δημοκρατία μαζί της. Διότι η χιονοστιβάδα κατά την ολίσθηση της από την πλαγιά ενός βουνού συμπαρασύρει ότι βρίσκει μπροστά της, μεγαλώνει και γιγαντώνει όσο κατολισθαίνει, με αποτέλεσμα να μην αφήνει τίποτα στο διάβα της. Αυτή η μεγάλη απαξίωση της πολιτικής από τους πολίτες που είδη υπάρχει, θα μεγαλώνει συνεχώς και θα καταντήσει τεράστιο πρόβλημα  για την ίδια τη δημοκρατία. Δεν αρκεί που οι πολιτικοί συμπεριφέρονται με τρόπο που προκαλούν το λαϊκό αίσθημα, ταυτόχρονα πολύ προκλητικά, προσπαθούν να ηθικοποιήσουν το πολιτικό σκηνικό που δημιούργησαν με ρητορείες που παλαιότερα έπειθαν τον απλό λαό, αλλά σιγά με τον καιρό θα τους γυρίσει μπούμερανγκ. Αντί με την πρόοδο ο λαϊκισμός να υποχωρεί, αυτός όλο αυξάνει και τον χρησιμοποιούν ως όπλο δεξιοί, κεντρώοι και αριστεροί. Ενώ θα έπρεπε μια ανώτερη ηθική συμπεριφορά και δράση καθώς και ένας ηθικός λόγος να είναι οι βασικοί όροι που τους διέπουν ώστε να υπάρχει ελπίδα και μέλλον για τον δύσμοιρο τούτο τόπο μας, παρακολουθούμε να τους διακατέχει μια συμπεριφορά φτηνού λαϊκισμού που δεν εμπνέει αξιόπιστη και έγκυρη πολιτική.
Η πολιτική κουλτούρα σήμερα όσο παρά ποτέ,  επιβάλλει όλοι οι πολιτικοί να αντιταχτούν στις εύκολες και φτηνές πολιτικές. Πρέπει να συμπεριφέρονται και να λειτουργούν με την Κοινωνική ηθική των θεσμών, ώστε αυτή να αποκατασταθεί ως ηθικόν και δίκαιον, πρέπει να λάβουν το μήνυμα, πρέπει να ακούσουν και να εφαρμόσουν τη Λαϊκή εντολή.


ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΚΟΛΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

Η γνώμη μου (12/6/2017)
Μία είναι η ζωή μας, δεν υπάρχει άλλη. Κόλαση είναι όσο υπάρχει ζωή, και Παράδεισος όταν σταματήσει η ζωή. Στη πρόσκαιρη ζωή μας οι λύπες και οι στενοχώριες καθώς και τα μεγάλα βάσανα που μας δέρνουν, είναι υπέρτερα όσων χαρών απολαμβάνουμε. Είναι μια ζωή γεμάτη μικρές χαρές και μεγάλες πίκρες, με τον πόνο περισσότερο από την απόλαυση.
Είναι μια κατάσταση που όλοι την αντιλαμβάνονται όταν σκεφτούν με την καθαρή λογική, που δυστυχώς οι διάφορες θρησκείες εκμεταλλευόμενες το φόβο των ανθρώπων για το θάνατο, τους πείθουν για μια άλλη μετα θάνατον ζωή, καλύτερη ή χειρότερη.
Και αναρωτιέμαι, είμαι εγώ που σκέφτομαι πως η ζωή είναι μία; Όλοι οι άλλοι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν ακόμα μία, για να κερδίσουν ίσως μια θέση στον Παράδεισο;
Λέω εγώ, πως πρέπει να αντικρίζουμε τη ζωή στη σωστή της διάσταση και να ζούμε την κάθε μέρα. Να αρπάζουμε τις καλές στιγμές όταν έρχονται, και να διώχνουμε τις κακές που μας θλίβουν και μας καταπονούν.
Να βλέπουμε τις μεγάλες δυστυχίες που συμβαίνουν γύρω μας και να είμαστε ευχαριστημένοι με τις μικρότερες δικές μας. Να αναγνωρίζουμε τις αληθινές και να τις αποφεύγουμε. Να μην πικραίνουμε αχρείαστα τους γύρω μας, γιατί η πίκρα που δημιουργούμε γυρνά μπούμερανγκ σε μας.
Χαρά σημαίνει να αγαπούμε, να μας αγαπούν, να έχουμε την υγεία μας και τον επιούσιο. Όλα τα άλλα είναι περιττά που δημιουργούν αντιπαλότητες, μίση και έχθρες, κακά τα οποία προκαλούν δυστυχία και πόνο, δημιουργούν γύρω μας μια κόλαση.
Όσο ζει ο άνθρωπος υποφέρει και πονά, καθώς είναι στη φύση του όσο περισσότερα έχει, και άλλα να γυρεύει, ώστε στην αναζήτηση του να ταλαιπωρείται και να καταπονείται. Μια ολόκληρη ζωή προσπαθεί για περισσότερα χωρίς ποτέ να ικανοποιείται, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή όταν κοιτάξει πίσω την προηγούμενη του ζωή, θα καταλαβαίνει πως όλα ήταν μάταια και άσκοπα. Θα δει πως πολλοί αγαπημένοι του υπέφεραν και πέθαναν, θα δει πως και η δική του ζωή τελειώνει, και θα νιώσει πως φτάνει ο καιρός του. Ίσως τότε να καταλάβει πως θα ησυχάσει και θα ξεκουραστεί, καθώς με το θάνατο παύουν όλα να υπάρχουν, ούτε έγνοιες, ούτε αρρώστιες, ούτε πόνοι. Ίσως πάλι να φοβηθεί τον επερχόμενο του θάνατο, καθώς θα νομίζει πως μετά θάνατον υπάρχει κόλαση, και ο ίδιος είναι προορισμένος γι αυτήν,  
Συμπεραίνω λοιπόν, πως  όσο κυνηγούμε μια δεύτερη ζωή, δεν θα τη συναντήσουμε, γιατί ούτε Κόλαση υπάρχει, ούτε Παράδεισος μετά θάνατον. Πιστεύω πως Κόλαση είναι η ζωή μας, και Παράδεισος ο θάνατος μας.

Αλοίμονο λοιπόν σ’ αυτούς που μένουν, και χαρά σ’ αυτούς που φεύγουν.

ΕΥΛΟΓΙΑ Ή ΚΑΤΑΡΑ

Ο έρωτας είναι μια μοναδική εμπειρία, που μας παρασύρει, μας μεταμορφώνει, μας συγκινεί, μας επαναπροσδιορίζει, μας αποπροσανατολίζει, μας καθηλώνει είναι μια εμπειρία που μας αιχμαλωτίζει, ένας ιστός που υφαίνεται αργά και βασανιστικά γύρω μας.
Ο  έρωτας κατά τη γνώμη μου, είναι ένα ισχυρό συναίσθημα χωρίς τίποτα το πνευματικό που περιστρέφεται γύρω από την εξωτερική ομορφιά. Είναι μια ευχαρίστηση και ένα μαρτύριο, είναι η ελευθερία των αισθήσεων, είναι μια αβάσταχτη  θλιμμένη χαρά, είναι μια φωτιά που καίει τα σωθικά.
Είναι ένα άναρχο ταξίδι στην καθημερινότητά μας, είναι ένα συναίσθημα που κυριαρχεί το είναι μας και μας αφήνει εν γνώσει μας εκτιθέμενους στην εξάρτηση, στην υποταγή, στην ταπείνωση.
Είναι ωραία να υμνούμε τον Έρωτα και να τον αναδεικνύουμε ως το ωραιότερο συναίσθημα και να δηλώνουμε υποταγή σε αυτόν, αλλά όταν βρούμε την άρνηση και μας γυρίσει την πλάτη, τότε ξιφουλκούμε υπέρμαχοι της λογικής ενάντια στα αποτελέσματά του, με μόνη τη διαφορά πως μέσα μας ο πόνος δεν φεύγει, και μας κατατρώει σαν φαρμακερός δράκοντας που θέλει να μας τελειώσει.
Ευλογία ή Κατάρα λοιπόν ο Έρωτας; Ναι, είναι κατάρα καθώς για χάρη του αρνούμαστε τα πάντα, τους φίλους μας, την οικογένεια μας. Τους δικούς μας ανθρώπους, τις προσωπικές μας αρχές και πιστεύω.
Ναι, είναι ευλογία όμως πρόσκαιρη, γιατί μετά τον έρωτα όταν δεν υπάρχουν άλλες συνισταμένες που ενώνουν τους ερωτευμένους, επέρχεται ή αδιαφορία, ή ρήξη, η απαξίωση.
Ναι, είναι χαρά αβάσταχτη για τους αμοιβαία ερωτευμένους, αλλά και δυστυχία ανομολόγητη για όσους αγαπούν χωρίς ανταπόκριση έχοντας ένα συνεχές συναίσθημα που τους πνίγει και τους σκοτώνει τη ψυχή.
Εγώ πιστεύω πως ο έρωτας δεν είναι τυφλός ούτε ανίκητος. Όλα νικούνται και όλα αντιμετωπίζονται. Όταν λοιπόν πρέπει να τον αποβάλουμε για να γλυτώσουμε από τις βλαβερές συνέπειες του, όσο και αν αυτό μας πληγώνει, πρέπει με όλη τη θέληση μας να τον αντιμετωπίσουμε. Χρησιμοποιώντας ως βοηθητικό μοχλό την καθαρή λογική μας και συμβαδίζοντας με την απογοήτευση το άγχος την θλίψη, τα νεύρα και το θυμό μας, θα καταφέρουμε να τον εκτονώσουμε και να τον αποβάλουμε.

Δυστυχώς όμως, η γενική διαπίστωση είναι πως μετά από μια θλιβερή τελειωμένη σχέση, όσο κάποιος να πιστεύει πως δεν θα ξαναπάθει έρωτα, άμα λάχει πάλιν θα ξαναερωτευτεί, καθώς όπως λένε οι επιστήμονες, ο έρωτας είναι ένας υπέροχος εθισμός όταν τα πράγματα πάνε καλά και ένας φρικτός εθισμός όταν δεν πάνε καλά, σε κάθε περίπτωση όμως είναι εθισμός

Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΡΟΥΣΦΕΤΙ

Ο απλός λαός έχει μάθει πως ζωή χωρίς ρουσφέτι δεν γίνεται. Του έχει γίνει βίωμα, το πιστεύει και το γυρεύει. Φυσικά παραδέχεται πως είναι λάθος, όταν όμως το ζητούν άλλοι. Όταν διενεργείται για τον ίδιο το δικαιολογεί ως κληροδότημα των προγόνων του.
Ναι, εδώ θέλω να καταλήξω στους προγόνους μας, που για χιλιάδες χρόνια ως ανελεύθεροι και υποταγμένοι έμαθαν να σκύβουν το κεφάλι και να παρακαλούν για το αυτονόητο. Κατάφεραν να εμπεδώσουν το ρουσφέτι ως επίτευγμα, κατάφεραν να το αναγάγουν ως πρώτιστη ανάγκη για την καλυτέρευση της ζωής του. Ενσωματώθηκε στο DNA του καθενός και υποβόηθησε τα μέγιστα στη χαλάρωση των αντιστάσεων. Πίστεψε ο πολίτης πως με τη δουλικότητα και το προσκύνημα επιτυγχάνει το στόχο του. Αυτό συνέβαινε παντοτινά, και μια λογική εξήγηση, είναι η καταπίεση και ο εξαναγκασμός που δέχονταν οι Ελληνικοί πληθυσμοί από τους αιώνιους κατακτητές της νήσου. Όμως τώρα, γιατί συμβαίνει αυτό; Δεν έχουμε κατακτητές να μας εξαναγκάζουν να τους προσκυνούμε. Αντί λοιπόν αυτούς, τώρα ο Έλληνας εκλιπαρεί το κάθε κόμμα και τον κάθε βουλευτή ή πολιτικάντη για ρουσφέτι. Για οποιοδήποτε ρουσφέτι. Για μια απλή θέση εργασίας, για ιατρική περίθαλψη, ακόμα και για έκδοση κυβερνητικών πιστοποιητικών.
Συνήθισε να ζητά ρουσφέτια και μετά να κατηγορεί την κοινωνία και τα κόμματα, για την αδικία που υπάρχει. Αρέσκεται να ρίχνει τις ευθύνες στους πολιτικούς και σε οποιονδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτό του, χωρίς να παραδέχεται πως έμμεσα αυτός ευθύνεται που τους υποστηρίζει και τους αναδεικνύει στις θέσεις τους. Φτάνει να επιτύχει το συμφέρον του, και δεν ενδιαφέρεται αν το έχει αποκτήσει εις βάρος άλλων, χωρίς να νοιάζεται για την αδικία και τα αίσχη που συμβαίνουν στους διπλανούς του.
Ο Έλληνας λοιπόν κατάντησε ραγιάς και για ένα ξεροκόμματο που του προσφέρουν, δεν αντιδρά στις αδικίες γύρω του. Βλέπει τη χώρα του να είναι πτωχυμένη κυρίως ένεκα του ρουσφετιού, και ακόμα επιμένει ο ίδιος να το αποζητά. Και ύστερα επιρρίπτει όλες τιε εθύνες για το κατάντημα στη χώρα του, μόνο στους άλλους. Δεν σκέφτεται τις δικές του ευθύνες καθώς για το δικό του συμφέρον, καταπατά κάθε έννοια δικαίου, αξιοκρατίας και ισονομίας έναντι των άλλων.
Οι διάφοροι κατακτητές βρήκαν ένα εύκολο τρόπο για να έχουν τους υπόδουλους Έλληνες υπάκουους. Τους έδιναν ψίχουλα δια του ρουσφετιού, έτσι που τους έκαναν να πιστεύουν ότι παραμένοντας ήσυχοι, είχαν «μέσον». Έτσι με τον καιρό εκπαίδευσαν τους πολίτες να είναι υπάκουοι και φρόνιμοι Ραγιάδες. Και έμαθαν οι ραγιάδες Έλληνες, με ένα ξεροκόμματο να αποδέχονται τη σκλαβιά και τη μιζέρια.
Το κύριο ερώτημα όμως ακόμα παραμένει. Πως ύστερα από 55 χρόνια ελευθερίας και δημοκρατίας, ισχύει το ίδιο; Πως ακόμα ο Κυπριακός λαός μετά τη μεγάλη οικονομική πτώχευση μένει σιωπηλός χωρίς αντίδραση; Πως ακόμα ψηφίζει τους ίδιους, αυτούς που ονομαστικά προκάλεσαν τόση μεγάλη καταστροφή;  
Η απάντηση είναι εύκολη. Όλα τα κόμματα, όλοι οι πολιτικοί, όλοι οι βουλευτές και οι ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι που τους βοηθούν, καλά γνωρίζουν πόσο ευάλωτος είναι ο λαός στο ρουσφέτι, και πόσο εύκολα παρασύρεται με αυτό, ώστε με υποσχέσεις και ψίχουλα που τους δίνουν, τους έχουν ραγιάδες γονατισμένους να τους εκλιπαρούν, να τους υποστηρίζουν και να τους ψηφίζουν.
Δυστυχώς, αυτή είναι η μοίρα αυτού του λαού και το μέλλον του προδιαγεγραμμένο.


ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

Η ΥΠΕΡΜΕΤΡΗ ΦΙΛΟΔΟΞΙΑ ΚΑΤΑΝΤΑ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ

Όταν κάποιος διακατέχεται από ακόρεστη και άμετρη φιλοδοξία, καταντά άπληστος και πλεονέχτης. Η επιδίωξη του για αναγνώριση, αποβλέπει στο να ικανοποιήσει την αυταρέσκεια του και τα έμφυτα ένστικτα του για δύναμη και υπεροχή. Όταν μπορεί να τα έχει αισθάνεται ικανοποίηση και χαρά.
Όμως για να τα αποκτήσει συνήθωςγίνεται υποκειμενικός, καθώς μόνη έγνοια έχει την εντύπωση που προκαλεί, και ένεκα αυτού, συνήθως πράττει οτιδήποτε για να επιτύχει αυτό που επιθυμεί.  
Άνθρωποι τοιούτου είδους, εμφανίζουν το χαρακτηριστικό γνώρισμα της ματαιοδοξίας, καθώς η ελευθερία δράσεως τους είναι περιορισμένη, και θέλοντας να επιτύχουν το ακατόρθωτο, κάνουν οτιδήποτε χωρίς πολλές αναστολές.
Όταν κάποιος είναι πολύ ματαιόδοξος τόσο ώστε να επιδιώκει το όφελος του με κάθε μέσο, πολλές φορές η ματαιοδοξία υπερβαίνει το όριο, και γίνεται επικίνδυνη και καταστροφική.
Συνήθως οι ματαιόδοξοι άνθρωποι αντί για τη λέξη ματαιοδοξία και αλαζονεία, χρησιμοποιούν τη λέξη φιλοδοξία γιατί ακούγεται πιο όμορφα. Υπάρχουν πολλοί που ομολογούν με υπερηφάνεια πόσο φιλόδοξοι είναι, όμως κατά κανόνα η λέξη αυτή, κρύβει μόνο την υπέρμετρη ματαιοδοξία του ατόμου που την επικαλείται.
Συχνά προβάλλουν τη δικαιολογία πως χωρίς υπέρμετρη φιλοδοξία, κανείς μεγάλος άνδρας της ιστορίας δεν θα μπορούσε να πραγματοποιήσει τα μεγάλα επιτεύγματα της ανθρωπότητας. Ωστόσο πολλές φορές είναι μια λανθασμένη άποψη, διότι η υπέρμετρη φιλοδοξία θολώνει το μυαλό που τελικά μετατρέπει την φιλοδοξία σε ματαιοδοξία και κενοδοξία, ανθρώπινα πάθη που επιφέρουν συνήθως κατστροφικά αποτελέσματα και δυσάρεστες επιπτώσεις.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ


ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ, Η ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ

Έρωτας είναι το αίσθημα που προκαλεί την έλξη μεταξύ δύο προσώπων, και θεωρείται ως ένα συναίσθημα πολύ άγριο έως και απλό, χωρίς τίποτα το πνευματικό, που έλκεται από την εξωτερική ομορφιά με τελικό σκοπό την ηδονή. Είναι ένα αίσθημα που κυριαρχεί κάθε ζωντανό, είναι μια βασική αίσθηση που αναγκάζει τα όντα να έχουν σεξουαλικές σχέσεις, ώστε να διαιωνίζονται τα ζώντα είδη.
Τα βασικό ερώτημα λοιπόν που τίθεται περί έρωτος είναι, αν είναι κάτι το ωραίο που όλοι το επιθυμουν.
Κατά τη γνώμη μου,
όσοι είναι ερωτευμένοι και έχουν ανταπόκριση, σίγουρα θα πουν μετά βεβαιότητας πόσο ωραίο πράγμα είναι, πόσο γεμίζει τον άνθρωπο, πόσο μεγάλο και ζωντανό αίσθημα είναι.
Αν όμως ρωτήσεις κάποιον που αγαπά χωρίς ανταπόκριση, θα πει πως είναι μια μαχαριά στην καρδιά, ένας αβάσταχτος πόνος  που πληγώνει και σκοτώνει.
Αν πάλι ρωτήσεις κάποιον που πλέον δεν είναι ερωτευμένος, θα πει πως ο έρωτας είναι για τους αδύνατους και χάσιμο χρόνου, αλλά παρ όλα αυτά, θα ήθελε να ξαναερωτευτεί.
Αν πάλι ρωτήσεις κάποιον που ποτέ δεν ερωτεύτηκε, θα σου πει πως πιστεύει χωρίς κάποιος να τον γνωρίσει δεν νιώθει ολοκληρωμένος, και ένα τέτοιο αίσθημα θα το επιθυμούσε.
Αν πάλι ρωτήσεις όλους αν αγαπούν τον έρωτα, με μια λέξη όλοι θα φωνάξουν, ΝΑΙ.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΖΗΛΟΦΘΟΝΙΑ

Ζηλοφθονία είναι η ζήλια και ο φθόνος για κάτι θετικό που έχε, ή πετύχει κάποιος άλλος. Είναι ένα δυνατό και δυσάρεστο αίσθημα που νιώθουν κάποιοι απέναντι σε άλλους που έχουν ή που επιτυγχάνουν κάτι αξιόλογο που οι ίδιοι δεν έχουν. Είναι το μίσος που αισθάνεται κάποιος για τα ψυχικά και πνευματικά προτερήματα ή τα υλικά αγαθά ή τα σωματικά πλεονεκτήματα που έχει άλλος.
Βασικές αιτίες που προκαλούν τη ζηλοφθονία είναι:
α) Οι ανεκπλήρωτες προσδοκίες είναι από τις συχνότερες αιτίες που δημιουργούν το δυσάρεστο αίσθημα της ζήλιας. Η μη επίτευξη των στόχων αυτών είναι αιτία στεναχώριας και απογοήτευσης. Όταν συναντήσουμε άλλους που πέτυχαν αυτά που εμείς δεν καταφέραμε, τότε ξαφνικά δημιουργείται το δυσάρεστο αίσθημα της ζήλιας.
β) Η έλλειψη αυτοπεποίθησης, η χαμηλή αυτοεκτίμηση, η σύγκριση με άλλους και οι φόβοι της ανεπάρκειας, μεγεθύνονται όταν βρισκόμαστε ενώπιον ανθρώπων επιτυχημένων ή που υπερέχουν. Η ζήλια που δημιουργείται από τη διαπίστωση της πραγματικότητας, μπορεί να φθείρει την ψυχική ευεξία ή να λειτουργήσει ως κινητήριος μοχλός για πρόοδο.
γ) Πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ότι έχουν δικαιώματα για πολλά πράγματα, έστω και εάν δεν έχουν τις δυνατότητες ή δεν έχουν δουλέψει αρκετά για να τα αποκτήσουν. Η διαφορά της αντίληψης με την πραγματικότητα, οδηγεί σε άνισες συγκρίσεις με γένεση άσχημων αισθημάτων ζήλιας. 
Κατάθλιψη, αίσθηση δυσφορίας, εκνευρισμός, πονοκέφαλοι, και ασταμάτητο χασμουρητό, είναι αντιπροσωπευτικά συμπτώματα ματιάσματος από αρνητική ενέργεια που πηγάζει από τον φθόνο, καθώς η ζηλοφθονία γίνεται μίσος που ως σατανική δύναμη, προκαλεί δυστυχία σε άλλους
Το κακό μάτι ονομάζεται βασκανία, μια ενέργεια που η εκκλησία την εξηγεί ως επέμβαση του πονηρού πνεύματος και τη θεωρεί έργο του διαβόλου, και θεωρεί πως σχετίζεται με τον φθόνο και την ζήλεια.
Το κακό μάτι και η αρνητική ενέργεια προέρχονται και μεταδίδονται από αρνητικούς ανθρώπους που μας περιτριγυρίζουν, ή από άλλους με τους οποίους συναλλαττώμεθα ή συναπαντώμεθα.
Η ζηλοφθονία διαφέρει από το συνηθισμένο μάτιασμα καθώς το συνηθισμένο μάτιασμα προκαλείται ασυνείδητα και χωρίς κακή πρόθεση, ενώ η ζηλοφθονία προέρχεται από φθόνο που καταντά μίσος και έμμονη κακή ιδέα. 
Όποιος λοιπόν γνωρίσει ζηλόφθονους ανθρώπους, καλύτερα να προφυλάσσεται, γιατί μόνο πόνο, λύπη και δυστυχία θα συναντήσει.
Η ζήλεια δυστυχώς δεν έχει όρια, και όποιον τον κυριαρχήσει, του αφαιρεί την λογική κρίση, γίνεται φαρμάκι που κυλά στις φλέβες και του θολώνει το μυαλό, και χαιρεκακεί και εύχεται ότι κακό για τον συνάνθρωπο του.
Οι ζηλόφθονοι είναι από τη φύση τους κακοί, αγέλαστοι και κατσούφηδες. Είναι κακεντρεχείς και άπονοι, που διαχέουν γύρω τους μιζέρια και κατάθλιψη. Και είναι όλα αυτά εμφανή σημάδια που όσο και να προσπαθούν να τα κρύψουν, ξεχωρίζουν από τον τόνο της ομιλίας τους, καθώς και από την υποκριτική συμπεριφορά τους, που κάποιος με λίγη προσοχή μπορεί να ξεχωρίσει.
Όποιος λοιπόν συναντήσει τοιούτου είδους ανθρώπους, είναι καλύτερα να τους αποφεύγει, και να τους αφήνει μακριά του.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ



ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ

Η γνώμη μου
Τι είναι η αγάπη; Ένα αίσθημα, μια δραστηριότητα, μια συμπεριφορά; Πολλοί διανοητές και φιλόσοφοι εξηγούν τη λέξη με διάφορες έννοιες, αλλά όσα διαφορετικά και να πουν, στο τέλος καταλήγουν σε κοινά συμπεράσματα, πως η αγάπη είναι συναίσθημα, συμπάθεια, έλξη, αφοσίωση. Σίγουρα υπάρχουν πολλών ειδών αγάπες, αλλά η πιο δυνατή είναι η αγάπη του γονιού προς το παιδί, η κυριότερη απ όλες, μια αγάπη χωρίς ιδιοτέλεια που από αυτήν ξεκινά η αρχή του παντός όλων των συναισθημάτων τα οποία καθορίζουν τον αισθηματικό κόσμο των ανθρώπων. Είναι μια αγάπη που υπερτερεί της ατομικής, και από την οποία κατά σειράν προτεραιότητας ξεκινά η σχέση μεταξύ των ανθρώπων που πρώτα αγαπούν τα παιδιά τους και τον εαυτό τους, ακολούθως την οικογένεια τους, τους συγγενείς και φίλους, τους γείτονες, τους χωριανούς τους συντοπίτες, τους ομόθρησκους, τους ομοεθνείς, την πατρίδα. 
Αυτή την υπέρτατη αγάπη του γονιού καμιά άλλη δεν μπορεί να την επισκιάσει εκτός από προσωρινόν καιρό, καθώς τα συναισθήματα επηρεάζονται από γεγονότα και συμπεριφορές, όμως που είναι συναισθήματα παντός καιρού και προσωρινής διάρκειας.
Εξ ισου δυνατή ή και περισσότερο, είναι η αγάπη του έρωτος, μια αγάπη όμως συνήθως προσωρινή που στο τέλος καταλήγει συμπάθεια και συνήθεια, ή τις περισσότερες φορές μίσος ανείπωτο και ζήλεια του ενός έναντι του άλλου των ερωτευμένων, που στο τέλος αφήνει πικρά σημάδια και μύρια θλιβερά συναισθήματα να κατακλύζουν και να θλίβουν τις σκέψεις.
Όλες οι μορφές αγάπες λοιπόν, προς τους γονείς, στους ανθρώπους, στην πατρίδα, στο Θεό, στη φύση, στον πολιτισμό, είναι συναισθήματα συνήθη που προκαλούν χαρά και ηρεμία, ενώ η αγάπη του έρωτος αφήνει γλυκόπικρο πόνο και αναστάτωση, σε αντίθεση με την αγάπη του γονιού που με ευχαρίστηση στον πόνο και στη χαρά, και με ανιδιοτέλεια εφ όρου ζωής προσφέρει όση δύναται στα παιδιά του.


ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΠΛΑΤΩΝΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Πλατωνικός έρωτας είναι ο ιδανικός έρωτας που δεν έχει να κάνει με την κατάκτηση.

Ο Πλάτωνας θεωρεί ότι ο έρωτας είναι μια εφαρμογή της ηθικής και ότι υπάρχει ως ιδέα, χωρίς να έχει σχέση με την ηδονή που είναι φθαρτή και παροδική. Αναφέρει πως ο πραγματικός έρωτας είναι μια ιδέα γεμάτη πάθος χωρίς άλλη διέγερση, χωρίς αισθησιακό πόθο, χωρίς σαρκική επαφή, αλλά μόνο για το ηθικό και φυσικό κάλλος.
Ο έρωτας κατά τον Πλάτωνα έχει αξία όταν γεμίζει το πνεύμα μας και τη μνήμη μας με ιδέες και απόψεις, χωρίς να χρειάζεται να κατακτήσουμε σαρκικά ότι ερωτευόμαστε
Επομένως, ερωτευόμαστε Πλατωνικά αν αγαπάμε μόνο την ομορφιά, δηλαδή αγαπάμε πνευματικά, και όχι αισθησιακά.

Εγώ διαφωνώ με τη θεωρία αυτή, γιατί πιστέυω πως όταν ο έρωτας μένει ανεκπλήρωτος, με τον καιρό λιγοστεύει και ξεθωριάζει, και μένει απλώς μια γλυκεία ανάμνηση, καθώς αν ερωτευόμαστε το κάλλος και την αισθητική μορφή χωρίς την αίσθηση της σαρκικής έλξης, τότε θα μπορούσαμε να αγαπήσουμε το ίδιο ένα όμορφο άγαλμα ή μια όμορφη ζωγραφιά.
Πιστεύω ακόμα πως όταν αγαπάμε Πλατωνικά, είναι εξ ανάγκης είτε γιατί δεν βρίσκουμε ανταπόκριση, είτε για άλλες αντικειμενικές δυσκολίες όπως ένεκα ηθικής ή σεξουαλικού προβλήματος.
Όταν αγαπάμε Πλατωνικά ο έρωτας είναι μεγάλος και αβάσταχτος που σκίζει  τις καρδιές μας γλυκά σαν μαχαιριά, αλλά που με τον καιρό γίνεται χρόνια η πληγή και ο πόνος συνηθίζεται ή και εκλείπει.
Ο Πλατωνικός έρωτας είναι ένας έρωτας που μένει ανέκφραστος και θαμμένος βαθιά μέσα μας μόνο σε πνευματικό επίπεδο, έως ότου ο χρόνος τον επουλώσει, και τον σβήσει.


ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

Οι Μίζεροι άνθρωποι

Πρεπει οι άνθρωποι στις αναμεταξύ τους σχέσεις να αποφεύγουν να συναναστρέφονται τους μίζερους διότι είναι η μιζέρια μεταδοτική. Πρεπει να συναναστρέφονται χαρούμενους, διότι και η χαρά είναι μεταδοτική. Είναι παρατηρημένο οι μίζεροι να έλκονται από τους χαρούμενους γιατί ενδόμυχα θέλουν να δανειστούν ακτινοβολία και θετική ενέργεια. Οι μίζεροι γεννιούνται τέτοιοι και δεν μπορούν να αλλάξουν. Είναι κακότροποι, τα βλέπουν όλα μαύρα, τους φταίνε οι απέναντι και οι διπλανοί, δεν εχουν να πουν λόγο καλό. Κάποιος που θα βρεθεί ανάμεσα τους θα χάσει τη χαρά του, θα μελαγχολήσει, θα γίνει κατσούφης σαν και αυτοί. Πρεπει οι άνθρωποι να συναναστρέφονται χαρούμενους ανθρώπους, διότι αυτοί εχουν εκ φύσεως την χαρά μέσα τους, και πάντα θέλουν να την δώσουν στους άλλους. Την μεταδίδουν εύκολα, και την δίνουν απλόχερα. Όταν κάποιος είναι χαρούμενος είναι και ευτυχισμένος διότι ως είναι  φυσικό, η χαρά διώχνει τη λύπη και τις κακές σκέψεις. Συστήνουμε λοιπόν, την συναναστροφή με χαρούμενους ανθρώπους, διότι είναι αυτός τρόπος, ώστε να μην τους πάρουν από κάτω τα προβλήματα και οι στενοχώριες. Συστήνουμε επίσης την αποφυγή της συναναστροφής με τους μίζερους, διότι αυτοί μεταδίδουν τη μιζέρια τους.


ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΓΙΟΡΤΑΖΩ

28 Νοέμβρη μιας παλιάς εποχής:

Τα γενέθλια είναι ένα φαινόμενο κατά το οποίο οι άνθρωποι γιορτάζουμε χαρούμενοι, και κάθε φορά τις ευχές φίλων και γνωστών που μας συνοδεύουν, με ευχαρίστηση τις δεχόμαστε και ικανοποιημένοι σκεφτόμαστε πως γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που μας έχουν στην καρδιά τους με πολλή αγάπη, ή και λιγότερη. Παρακολουθούμε χαρούμενοι κάποιοι να μας συλλογίζονται, και στεναχωρημένοι κάποιοι να αδιαφορούν ή να μας ξεχνούν.
Και βάζουμε τα γιορτινά μας έτοιμοι με χαρά να αισθανθούμε τα συχαρίκια, καθώς και τη στεναχώρια για όσους θα έπρεπε να μας ενθυμούνται, αλλά μας ξεχνούν.
Πάνε τα χρόνια, και κάθε φορά φορτωνόμαστε ακόμα ένα γενέθλιο χρόνο. Η ζωή περνά εύκολα και τα χρόνια συσσωρεύονται στην πλάτη μας. Χωρίς να το καταλάβουμε μεγαλώνουμε, ενηλικιωνόμαστε, και όλο μεγαλώνουμε. Και όσο μεγαλώνουμε κάθε χρόνο έχοντας μια έγνοια ποιοι μας σκέφτονται, ποιοι μας επιθυμούν, αρχίζουμε με τον καιρό με στενάχωρες σκέψεις να καταλαβαίνουμε πως όσο μεγαλώνουμε, τόσο γερνάμε και μας φεύγει η ζωή και μας λιγοστεύει ο χρόνος. Και όσο γερνάμε σταματά να μας κυριεύει η επιθυμία των γενεθλίων μας, γιατι μας θυμίζουν την μεγάλη ηλικία μας.
Και μας πιάνουν στεναχώριες, και παθαίνουμε κρίση ηλικίας, και μαραζώνουμε όσο μας λιγοστεύει η ζωή καθώς ο χρόνος αμείλικτα μας προσπερνά.

Τα γενέθλια είναι ένα φαινόμενο κατά το οποίο οι άνθρωποι γιορτάζουμε χαρούμενοι, αλλά που μετά την πρώτη ηλικία σιγά με τον καιρό στενοχωριώμαστε, καθώς αγαπώντας τη νεότη, αυτή μας φεύγει και δεν επιστρέφει. 


Και με ανάμεικτα αισθήματα και αδημονία περιμένουμε τις ευχές των αγαπημένων, καθώς όμως επίσης για όσους σαν εμένα αρκετά έχουμε μεγαλώσει, μας θλίβει μια σκέψη πως τόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός από την ημέρα εκείνη την πρώτη των γενεθλίων μας.

ΠΙΟ ΚΑΛΗ Η ΜΟΝΑΞΙΑ

Πολλοί από εμάς ενώ έχουμε οικογένεια, καλούς φίλους και παρέες, εντούτοις κάποτε νιώθουμε μόνοι, και για να αποφύγουμε να ακουστεί η μοναξιά μας, απομονωνόμαστε στον εαυτό μας, ή συνδεόμαστε πολλές ώρες στο internet αναζητώντας οποιαδήποτε δραστηριότητα που θα μας βοηθήσει να παρακολουθήσουμε άλλους, με εμάς να παραμένουμε στη μοναξιά μας.
Όλοι μας πολλές φορές θα επιθυμούσαμε να μείνουμε μόνοι, να νιώσουμε ευχάριστα τη μοναξιά μας και με παρέα την περισυλλογή μας, να ανατρέξουμε και να αναθεωρήσουμε ή να επιβεβαιώσουμε τις πράξεις μας, τις παραλήψεις μας, τα συναισθήματα μας και ότι αγαπάμε.
Να σκεφτούμε που ευρισκόμαστε, τι έχουμε πετύχει ή αποτύχει, ποια είναι τα όνειρά μας. Αν όσοι είναι γύρω μας ενδιαφέρονται για εμάς, ή απλά είναι μαζί μας μα και χώρια μας.
Αλήθεια, γιατί νιώθουμε μοναξιά; Γιατί όταν όλα είναι στενάχωρα ή δύσκολα έχουμε την ανάγκη να απομονωθούμε; Είναι μια ανθρώπινη ανάγκη που θα μας βοηθήσει, ή θα μας στενοχωρήσει περισσότερο; Μπορούμε να αξιοποιήσουμε την μοναξιά μας δημιουργικά; Να την μετατρέψουμε ωφέλιμη και παραγωγική;
Νομίζω πως η μοναξιά είναι απαραίτητη και βοηθητική. Όλοι τη χρειαζόμαστε για να σκεφτούμε, να διερωτηθούμε, να τη νιώσουμε ως καταφύγιο ατομικό για να βρούμε κουράγιο και θάρρος για δύσκολες αποφάσεις.
Νομίζω πως είναι χρήσιμη και απαραίτητη για όλους, φτάνει να είναι  εποικοδομητική μοναξιά, ώστε να γίνεται χρήσιμο εργαλείο στις σκέψεις μας κυρίως για μεγάλες αποφάσεις που θα μας βοηθήσουν να τα βρούμε με τον εαυτό μας, να θέσουμε νέους στόχους, και να πάρουμε δύσκολες αποφάσεις που θα μας βοηθήσουν να αποφύγουμε δυσκολίες και αδιέξοδα που μας ταλανίζουν.


ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΑΥΤΟΚΤΟΝΟΥΝ ΟΙ ΣΚΥΛΛΟΙ;

ΟΙ ΣΚΥΛΟΙ ΜΥΡΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΩΝ ΩΟΘΗΚΩΝ

Με τη μαρτυρία μου αυτή θέλω να ομολογήσω την προσωπική μου εμπειρία περί του θέματος του καρκίνου τον οποίο παρακολούθησα να σκοτώνει την αγαπητή μου σύζυγο Μαρινέλλα.
Καθώς είχα διαβάσει πως ερευνητές επιστήμονες προσπαθούν να αναπτύξουν και να χρησιμοποιήσουν ως διαγνωστικό όπλο για τον καρκίνο των ωοθηκών την καλή όσφρηση των σκύλων, αφού όπως ισχυρίζονται τα συμπαθητικά αυτά ζώα μπορούν να τον μοιρήσουν έγκαιρα και τοιουτοτρόπως να διαγνωστεί έγκαιρα και να θεραπευτεί, ανησύχησα από τη συμπεριφορά του μικρού μας σκύλου και με τον τρόπο που σκοτώθηκε από αυτοκίνητο, που δεν έμοιαζε με ατύχημα, αλλά ίδια ως αυτοκτονία.
Συγκεκριμένα οι ερευνητές λέγουν πως ο καρκίνος των ωοθηκών αρχικού σταδίου αλλάζει τις οσμές χημικών ουσιών και ότι σκύλοι μπορούν να εντοπίσουν τον καρκίνο στην ουροδόχο κύστη ανθρώπων μυρίζοντας τα ούρα τους.
Η σύζυγος μου Μαρινελλα είχε πρόβλημα με αιμορραγίες και είχε πάει σε κλινική όπου της έγινε τεστ Παπανικολάου και απόξυση. Το τεστ έδειξε καθαρό, ενώ από δείγμα που σταληκε για αναλύσεις μας είπε ο γιατρός πως δεν έδειξαν καθαρά αποτελέσματα και πως έπρεπε να υποστεί την ίδια διαδικασία και ταλαιπωρία από την αρχή για περαιτέρω εξετάσεις.
Εκείνη τη μέρα επήγαμε στο περβόλι μας στο χωριό της Μεσόγης για να το φροντίσουμε, και μαζι μας πήραμε τον Σάμυ το μικρό μας σκυλάκι που είχαμε στο σπίτι και που το αγαπούσαμε όλοι πάρα πολύ το ίδιο και αυτό εμάς, αλλά που πιο πολύ αυτό αγαπούσε τη σύζυγο μου. Το αφήσαμε ελεύθερο και άφοβα να παίξει αφού το περβόλι ήταν καλά περιφραγμένο και δεν θα μπορούσε να απομακρυνθεί, ούτε να κινδυνεύσει από αυτοκίνητα που περνούσαν έξω στο δρόμο.
Όμως το μικρό μας σκυλάκι αντί να παίζει  και να τρέχει όπως συνήθιζε, καθόταν στα δυό του πόδια όλη την ώρα και κοίταζε λυπημένα τη σύζυγο μου. Μας έκανε μεγάλη εντύπωση αυτή του η στάση, και διερωτηθήκαμε γιατι να συμβαίνει αυτό.
Εμένα το μυαλό μου πήγε αμέσως στο κακό και σκέφτηκα τα χειρότερα. Η ανησυχία και ο φόβος με έζωσε ενθυμούμενος ότι είχα διαβάσει για την όσφρηση των σκύλων για τον καρκίνο.
Σε κάποια στιγμή ακούστηκε η αργή μηχανή κάποιου αυτοκινήτου να περνά έξω στο δρόμο, και το μικρό μας σκυλάκι με ένα απότομο σάλτο και μεγάλη ταχύτητα όρμισε προς τα εκεί. Βρήκε μια μικρή τρύπα στα ττέλια που περιέφρασσαν το περιβόλι, και με μεγάλη φόρα και δύναμη κουτούλισε στον τροχό του αυτοκινήτου βρίσκοντας ακαριαίο το θάνατο σπάζοντας προφανώς ο σβέρκος του. Η λύπη μας ήταν αφάνταστη, και η σύζυγος μου το πήρε αγκαλιά και έκλαιγε απαρηγόρητη. Κρατούσε το νεκρό σκυλάκι που φαινόταν μόνο να κοιμάται καθώς δεν είχε πληγές και αίματα, μη θέλοντας να πιστέψει το κακό που μας βρήκε. Ύστερα από πολλή ώρα που πάγωσε το μικρό του κορμάκι και ήταν σίγουρο πλέον πως πέθανε, το θάψαμε έξω από το σπίτι στο περβόλι.
Μαζί με τη μεγάλη μου λύπη για το μικρό σκυλάκι, μεγάλη ανησυχία με κυρίευσε γιατί σκέφτηκα πως οι σκέψεις μου για την όσφρηση του σκύλου ήταν αληθινή και πως το μικρό σκυλάκι μυρίζοντας τον επερχόμενο θάνατο της αγαπημένης του κυράς, αυτοκτόνησε πέφτοντας πάνω στον τροχό του αυτοκινήτου.
Δεν είπα τίποτα μη θέλοντας να ενσπείρω ανησυχίες, αλλά συζητώντας με τη σύζυγο μου αποφασίσαμε την επόμενη μέρα να πηγαίναμε στο νοσοκομείο για να κάνει εκεί τις εξετάσεις της, αφού όλοι καλά γνωρίζουμε πως στα νοσοκομεία της Κύπρου η νοσηλεία είναι καλύτερη από τον ιδιωτικό τομεα.
Από εκείνη τη στιγμή με κρατούσε ο φόβος για το χειρότερο, και αυτό κράτησε ως το τέλος του μεγάλου Γολγοθά που ακολουθήσαμε και που δυστυχώς οι φόβοι μου για την κακή και επάρατο νόσο που σκότωσε τη σύζυγο μου Μαρινέλλα απαληθεύτηκαν.



ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

Η ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ ΣΤΟΝ ΟΡΦΕΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ

Οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να ξεδώσουν, να χορέψουν, να ακούσουν μουσική, τέλος πάντων να διασκεδάσουν. Οι πελάτες έχοντας διαφορετική αφετηρία προσέγγισης της έννοιας της διασκέδασης, κατά μεγάλο βαθμό συνωστίζεται ομαδικά στα μοδάτα στέκια που εκπέμπουν μουσική της σύγχρονης επικρατήσας τάξης, την οποία τα συστημικα ΜΜΕ εμπεδώνουν συστηματικά και εντέχνως στις μάζες των πληθών.
Σήμερα βιώνοντας την εποχή των clubs, κάθε παλιά δομή τα νύχτας έχει χαθεί, ενώ τα κομπιούτερ των djκαθώς και οι τραγουδιστές με την play back συνοδεία μουσικής, εκπέμπουν σύγχρονους ρυθμικούς μουσικούς ήχους καταργώντας κάθε έννοια ποιοτικής και λαϊκής μουσικής. Στα πρώτα τραπέζια των σύγχρονων clubs και καφετεριών, συνωστίζονται απίθανοι τύποι φορώντας απίθανα ρούχα της μόδας και συνοδεύοντας βαμμένες γκόμενες που με τη φανταχτερή διακόσμηση του κορμιού τους δείχνουν και αυτές απίθανες και σπουδαίες, ενώ τα μεγάφωνα κάθε λιγάκι και συνεχώς, εκπέμπουν το τραγούδι του μακαρίτη τραγουδιστή, «Συνοδεύομαι…».
Και τα εστιατόρια σε μια τελευταία απέλπιδα προσπάθεια τους να επιβιώσουν, έχουν εισάξει επί μονίμου βάσεως νέο τρόπο έλκυσης πελατών, μεταδίδοντας χορευτική μουσική live. Ένα τρόπο όμως ασύμφορο, καθώς οι ιδιοκτήτες ο ένας μετά τον άλλο έχουν πράξει το ίδιο, με αποτέλεσμα τα κέντρα αναψυχής αυτού του είδους, να έχουν πληθύνει περισσοτέρον του κανονικού και η πίττα των πελατών να διαμοιράζεται με τρόπο που να μην συμφέρει σε κανέναν.

Το κοινό έχει αλλάξει. Λιγοστά μαγαζιά κρατάνε την μυσταγωγία του κανονικού τρόπου διασκέδασης, και λιγοστοί έχουν μείνει όσοι τα επισκέπτονται. Μοναδικό μαγαζί αυτού του είδους ίσως στην Πάφο, η μπουάτ ΟΡΦΕΑΣ που σε μια πεισματική προσπάθεια των ιδιοκτητών, συνεχίζουν να εκπέμπουν καλή λαϊκή μουσική, προσφέροντας ποιοτική διασκέδαση στους λιγοστούς που απέμειναν εκτιμητές της πατροπαράδοτης Ελληνικής κουλτούρας που αφορά τον τρόπο διασκέδασης.  

Η μπουάτ ΟΡΦΕΑΣ ξεκίνησε την λειτουργία της τον Φεβράρη του 1991 με παρουσίαση εκλεχτών καλλιτεχνών και ποιοτική μουσική. Με χαμηλό φωτισμό, χαμηλά καθίσματα και χαμηλό  ήχο. Στους τοίχους υπήρχε καλλιτεχνική εικονογράφηση και στους θαμώνες  περίσσια διάθεση για  τραγούδι.
Λειτουργούσε ως μουσικό μαγαζί με ρομαντικό εσωτερικό περιβάλλον, και θαμώνες που είχαν σεβασμό στο χώρο και στην ποιοτική μουσική, λειτούργησε περισσότερο από δυο δεκαετίες και ήταν σημείο αναφοράς της καλής μουσικής.
Τους φετινούς καιρούς μετά από μια μεγάλη περίοδο ανάπαυλας, η μπουάτ ΟΡΦΕΑΣ επαναλειτούργησε θέλοντας να ξαναπροσφέρει ποιοτική διασκέδαση σε όσους νοσταλγούν τις παλιές καλές εποχές, καθώς και στους νεότερους που δεν γνώρισαν τα χρόνια εκείνα τα παλιά που η μουσική ήταν συνώνυμη της μελωδίας που έκανε τις καρδιές να ευφραίνονται και τις ψυχές να αγαλλιούν.
Σήμερα και πάλιν, η μπουάτ ΟΡΦΕΑΣ επαναλειτουργεί καταφέρνοντας να προσελκύσει όσους φιλόμουσους ως μια παρέα στο χώρο, που διασκεδάζουν με ποιοτική λαϊκή και ρεμπέτικη μουσική.  


ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ

Η κεντρική πλατεία της εκκλησίας της Χλώρακας είναι όμορφη και ευρύχωρη. Καταλαμβάνει μεγάλη έκταση και στις άκριες τα δένδρα φυτεμένα και πανώρια, δίνουν δροσιά και σκιά για όποιον το επιθυμεί. Με λίγα έξοδα ακόμα μπορεί να γίνει ομορφότερη. Με λίγη συντήρηση  καλύτερη. Διαθέτει άπλετο χώρο για συνάξεις, φεστιβάλ και πανηγύρια, διαθέτει μεγάλη αίθουσα για μικρές γιορτές, καθώς και υπερυψωμένη πίστα για θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες. Ουδέποτε, κάποια εκκλησιαστική επιτροπή δεν αρνήθηκε να παραχωρήσει το χώρο για εκδηλώσεις.
Με τις όμορφες εκκλησίες, τα γύρω πετρόκτιστα κτίρια και καφενεδάκια, είναι τόπος συγκέντρωσης όλων των κάτοικων από αιώνες τώρα.
Είναι το κέντρο της κοινότητας, και θα πρέπει να διαφυλαχτεί. Δεν χρειάζονται περιττά έξοδα για να προστατευτεί, ειδικά αυτούς τους δύσκολους οικονομικούς καιρούς, και εκτός αυτού, η εκκλησία της Χλώρακας απέδειξε πως καλά την προστατεύει.
Μαθαίνω πως το Κοινοτικό Συμβούλιο πήρε αποφάσεις για να ξηλώσει τους κεντρικούς δρόμους και να τους μονοδρομοποιήσει, για να φτιάξει νέα πλατεία. Να ξοδέψει κάποια εκατομμύρια, να υπογειωποιήσει τα ηλεκτρικά και τηλεφωνικά καλώδια και να κτίσει το κεντρικό δρόμο με διακοσμητικά τουβλάκια, ώστε τοιουτοτρόπως να έρθουν προς τη κοινότητα οι χιλιάδες τουρίστες που επισκέπτονται τα ξενοδοχεία της Χλώρακας, και έτσι τοιουτοτρόπως να βοηθηθούν οι καταστηματάρχες στη κεντρική πλατεία.  
Όμως εγώ λέω, αφού έχουμε μια όμορφη πλατεία, δεν χρειαζόμαστε άλλη. Ο κεντρικός δρόμος είναι για τα αυτοκίνητα. Αν κλείσει, θα νεκρώσουν από κόσμο η πλατεία και τα καφενεία. Θα δυσκολέψουν τους χωριανούς όπως στη πόλη της Πάφου που για να την αναπλάσουν την έσκαψαν, και εδώ και δυο χρόνια παραμένει κλειστή με αποτέλεσμα όλοι οι καταστηματάρχες να έχουν φαλιρίσει.
Εγώ λέω πως για να έρθουν οι τουρίστες πρέπει να φτιαχτούν οι δρόμοι που οδηγούν στα ξενοδοχεία. Να κτιστούν πεζοδρόμια και να τοποθετηθεί οδικός φωτισμός.
Πρέπει ο Κοινοτάρχης και το κοινοτικό Συμβούλιο να εκδώσουν τουριστικό οδηγό που να δείχνει την κοινότητα της Χλώρακας, καθώς δυστυχώς στους τουριστικούς χάρτες δεν υποδεικνύεται.
Θα πρέπει ο Κοινοτάρχης να ζητήσει τη βοήθεια των ιδιοκτητών ξενοδόχων, καθώς αυτοί χρειάζονται διευκολήνσεις από το Κοινοτικό συμβούλιο και σίγουρα δεν θα αρνηθούν. Να εξηγούν πως δίπλα στα ξενοδοχεία τους ευρίσκεται η Χλώρακα, και όχι η Κάτω Πάφος.
Θα πρέπει το κοινοτικό Συμβούλιο να τοποθετήσει μικρό λεωφορείο για τη δωρεάν μεταφορά των τουριστών οι οποίοι έστω από περιέργεια για να δουν το Χριστό γυμνό στην αρχαία εκκλησία της Παναγίας, έστω μια φορά ο καθένας να επισκεφτεί την κοινότητα, τότε η κεντρική πλατεία της Χλώρακας θα σφύζει από ζωή και θα παρατηρείται συνωστισμός ανθρώπων με τους ιδιοκτήτες την κέντρων αναψυχής και καφενείων να ευημερούν, και να ανοίγονται θέσεις εργασίας.
Πρέπει το ενάμιση εκατομμύριο που σκέπτεται ο Κοινοτάρχης και το Κοινοτικό συμβούλιο να ξοδέψουν για να μετατρέψουν τους δρόμους σε πλατεία, όποθεν και αν προέρχεται, να χρησιμοποιηθεί για άλλους παραγωγικούς σκοπούς, ή να μειωθούν οι αβάσταχτοι φόροι και να καταργηθούν οι παράνομες φορολογίες που επιβάλλουν στους πολίτες.

Σε λίγους μήνες έχουμε εκλογές για ανάδειξη νέου Κοινοτάρχη και Κοινοτικού Συμβουλίου. Ας ψηφίσουμε όλοι με μόνη σκέψη ποιοι είναι οι καταλληλότεροι, και όχι ποιοι είναι οι ημέτεροι και οι συγγενείς, απλά και  μόνο για να προοδεύσει η κοινότητα που αν και έχει τεραστία έσοδα, εντούτοις παραμένει στάσιμη. 


ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

Το άγχος και ο καρκίνος

Στην Κύπρο τα περιστατικά καρκίνου αυξάνονται χρόνο με τον χρόνο και χάνουν τη ζωή τους ανά έτος περισσότεροι από 3.000 άνθρωποι. Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες οι άνθρωποι που έχουν άγχος ή κατάθλιψη είναι πιθανόν να πεθάνουν πρόωρα, ενώ όσοι έχουν ήπιο άγχος ή μέτρια κατάθλιψη, δεν πρέπει να θεωρούν τους εαυτούς τους καταδικασμένους σε πρόωρο θάνατο. Οι έρευνες έδειξαν ότι τα υψηλά επίπεδα ψυχικού στρες αυξάνουν τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου από οποιανδήποτε αιτία κατά 67%, με τον κίνδυνο θανάτου από καρκίνο περισσότερο αυξημένο. Έχουν δείξει ότι η ψυχολογία, το στρες και το άγχος, είναι επιβαρυντικοί παράγοντες που δημιουργούν μορφές καρκίνου, ενώ αντίθετα η θετική σκέψη είναι πολύ σημαντική για την πρόληψη αλλά και την αντιμετώπισή του.
Σύμφωνα με την ψυχολογία της υγείας σημασία έχει το πώς οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τη ζωή τους στο σύνολό της, την αξία που δίνουν στα πράγματα και πόσο σέβονται τον οργανισμό τους. Αν τρώνε σωστά, αν αθλούνται σωστά, αν έχουν άγχος και αν κάνουν προληπτικές ιατρικές εξετάσεις. Πώς μπορούν όμως να αντιμετωπίζουν τη ζωή τους σωστά και να έχουν θετική σκέψη, να μην έχουν άγχος και να τρώνε σωστά, όταν ενώ είχαν τις δουλειές τους και τα κομποδέματά τους, το κράτος για να στηρίξει τις ιδιωτικές τράπεζες που φαλίρισαν κούρεψε τις οικονομίες των καταθετών, και τις άφησε να συνεχίζουν την αναίσχυντη τοκογλυφία τους και τις υπερχρεώσεις τους.
Πώς να μην αγχώνονται όταν το ίδιο το κράτος για να σώσει την εθνική οικονομία των τραπεζών, φόρτωσε τον λαό φόρους και ασέλγησε επί του μισού πληθυσμού οδηγώντας τους στην πτώχευση και στην ανεργία; Όλα αυτά έκαναν τους ανθρώπους στην Κύπρο να μην δύνανται να κοιμούνται ήσυχοι, ούτε να μπορούν να ελέγξουν τα αισθήματά τους στην απραξία της ανεργίας τους, με αποτέλεσμα να στεναχωριούνται, να αγχώνονται και να αρρωσταίνουν. Να πεθαίνουν νέοι είτε από καρδιά είτε από καρκίνο, ακόμα και από αυτοκτονίες που εν τη σοφία τους οι πολιτευτές απαγορεύουν στα ΜΜΕ να μεταδίδουν.
Αυτός ο τόπος ανά τους αιώνες πέρασε από συμπληγάδες και γνώρισε κακουχίες, πολέμους, σκλαβιά και καταπίεση. Ήταν όμως δεινά που προκλήθηκαν εξ υπαιτιότητας άλλων ξένων λαών, ενώ τα τωρινά δεινά προκλήθηκαν από ανθρώπους ντόπιους Έλληνες απάτριδες και πουλημένους. Από πολιτικούς ανίδεους και μικρόψυχους που επέτρεψαν στους μεγάλους διευθυντές των τραπεζών να ασελγήσουν επί των καταθετών και των δανειοληπτών, επιφέροντας τη μεγάλη οικονομική κρίση που κατέστρεψε τον τόπο. Γι' αυτό λοιπόν, για να υπάρξει ελπίδα ξανά, πρεπει οι διεφθαρμένοι πολιτικοί να αλλάξουν και τίμιοι άνθρωποι να αναλάβουν τα ηνία. Χωρίς εξάρτηση από πάτρωνες, τίμια και καθαρά να ψηφίσουν νόμους υπέρ του συνόλου του λαού. Να αποτρέψουν το κράτος από το να αποκόπτει επιδόματα των πτωχών και να λειτουργεί με διακρίσεις, να βάλουν πλαφόν στους υπερβολικούς κυβερνητικούς και πολιτικούς μισθούς, και να δώσουν τοιουτοτρόπως ένα καινούργιο μήνυμα ελπίδας και καρτερίας στους απελπισμένους. Διότι αν η κατάσταση συνεχίζει η ίδια, οι πτωχοί άνεργοι και οι καταπονημένοι άποροι που παρακολουθούν τα όσα παράδοξα συμβαίνουν στην Κύπρο στεναχωριούνται, εξανίστανται, και μη μπορώντας να αντιδράσουν αγχώνονται, αρρωσταίνουν και πεθαίνουν.
Κυριάκος Ταπακούδης